منتر پزشك " مىناميدند . فقط پيشوايان روحانى مىتوانستند منتر پزشك باشند . - ارور پزشك : پزشكانى بودند كه به وسيله عصاره‌ى گياهان و داروهاى گياهى بيماران خويش را درمان مىكردند . پزشكان ديگر رشته‌ها نيز هنگام مداواى بيماران خود ، با آنها مشورت مىكردند و اين همكارى جزء لاينفك نظام پزشكى در ايران باستان و در ميان پزشكان گروه‌هاى مختلف بوده است . - جراحان : آنها بايد امتحانات سخت زيادى را پشت سر مىگذاشتند . جراحان اعمالى از قبيل شكسته‌بندى ، خارج كردن غده ، رستمينه « 1 » و . . . را انجام مىدادند و براى بيهوش كردن بيماران از گرد بنگ مخلوط با شراب بهره مىبردند . به اين افراد " كارد پزشك " مىگفتند . هخامنشيان از عوامل فيزيكى ( حرارت آفتاب ، آتش ، سرما ) و شيميايى ( گياهان و ادويه‌ها با اسانس قوى از جمله اسفند ، آويشن ، كندر ، عود ) براى ضدعفونى كردن بهره مىبردند . داريوش هخامنشى به طب و طبابت اهميت زيادى مىداده است . در اين دوران كتاب اصلى پزشكان ، كتاب زرتشت بوده و برخى از پزشكان دربار يونانى و مصرى بوده‌اند « 2 » . در زمان كوروش ، ديگر پادشاه هخامنشى ، وضع دارو و درمان سروسامان خوبى يافت . كوروش تمامى پزشكان مجرب را در يك مكان جمع كرد و مردم جهت معالجه به آنجا مراجعه مىكردند . لازم به ذكر

--> ( 1 ) - سزارين ( 2 ) - هخامنشيان با وجود سيستم نسبتا پيشرفته پزشكى در ايران ، مشاوران پزشكى از ساير نقاط دنيا نيز داشته‌اند . از جمله اين افراد مىتوان به دموكدس ( Democedes ) اشاره كرد كه ابتدا از اسراى يونانى بود و توانسته بود مشكل قوزك پاى داريوش را درمان كند . پزشك ديگر كتزياس ( Ktezias ) بود كه او نيز از اسراى جنگى بود و در دربار داريوش دوم و اردشير دوم خدمت مىكرد .